Waarom we de verbinding met het Goddelijke verloren
We leven in een wereld vol verdeeldheid.
Als we kijken naar de geschiedenis, zien we een pijnlijke paradox: religies, die bedoeld zijn om vrede en eenheid te brengen, staan vaak aan de basis van oorlogen en een diepe psychologische kloof tussen mensen.
Maar hoe komt dat? Is de bron van de boodschap niet zuiver? Of is de vertaling ervan door de eeuwen heen gemanipuleerd?
"Wij" tegenover "Zij"
De menselijke psyche is van nature tribaal. We zoeken veiligheid in de groep. Religie bood vroeger die veiligheid door antwoorden te geven op de grote vragen van het leven.
Echter, zodra een religie beweert de enige waarheid in pacht te hebben, ontstaat er een gevaarlijke dynamiek.
De "ander" wordt niet langer gezien als een medemens, maar als een ongelovige, een ketter, of simpelweg "fout".
Dit is het fundament van bijna elk religieus conflict: de claim op exclusiviteit.
Lang voordat de Bijbel werd samengesteld door instituten, was de verbinding met het goddelijke veel vrijer.
Van de Sumerische zieners tot de Perzische Zarathustra en de Hindoeïstische Rishi’s: zij zagen de spirituele wereld niet als een gesloten boek, maar als een levende stroom. Zij ontvingen boodschappen via natuur, visioenen en diepe innerlijke stilte.
Voor hen was er geen "kerk" nodig om met de bron te praten.. zij waren zelf de antenne.
De grootste verandering in onze spirituele geschiedenis vond plaats in de 4e eeuw in Rome.
Onder keizer Constantijn werd het christendom een staatsreligie.
Dit had een enorme consequentie: spiritualiteit werd politiek.
Rome bepaalde tijdens concilies welke teksten "heilig" waren en welke verboden moesten worden.
Teksten zoals het Evangelie van Thomas en het Evangelie van Maria Magdalena werden geschrapt.
Waarom? Omdat ze een gevaarlijke boodschap bevatten: God zit in jou, en je hebt geen instituut nodig om dat te ervaren.
Rome koos voor macht, hiërarchie en controle.
De "boodschap van God" werd gevangen gezet in een boek, en de lijn werd voor de gewone mens officieel afgesloten.
Om dit monopolie te beschermen, ging Rome ver. Groepen zoals de Katharen, die de innerlijke leer levend hielden, werden uitgemoord.
Vrouwen met een sterke intuïtie werden als "heks" op de brandstapel gegooid.
De boodschap was duidelijk: Zelf een boodschap van God ontvangen is godslastering (blasphemy).
Deze eeuwenlange onderdrukking heeft een diep trauma achtergelaten in ons collectieve bewustzijn.
Het is de reden waarom we mensen die vandaag de dag spirituele inzichten delen, vaak direct labelen als "nep", "gek" of "onreligieus".
We zijn geprogrammeerd om bang te zijn voor onze eigen innerlijke stem.
Hoe herkennen we de Bron/God vandaag?
De bron blijft.. de verbinding is er altijd, alleen er zitten "stoorzenders" overheen. Hoe onderscheid je een echte innerlijke boodschap van de ruis van je ego of aangeleerde dogma’s? Het is niet altijd even makkelijk....
De Stem van Angst vs. Liefde
Religieuze filters praten vaak over schuld en straf. De bron praat over expansie en eenheid.
Weten boven Denken
Een authentieke boodschap voelt niet als iets logisch wat vanuit het denken komt, maar als een plotseling, vredevol "weten".
Vruchten van de Boodschap
Brengt het inzicht meer verdeeldheid ("Ik ben speciaal"), of brengt het meer compassie ("Wij zijn verbonden")?
De verdeeldheid op aarde zal niet stoppen door méér religie, maar door méér directe spirituele ervaring.
We moeten de moed hebben om de psychologische muren die Rome en de geschiedenis om ons heen hebben gebouwd, af te breken.
Je hoeft niet religieus te zijn om een profeet te zijn in je eigen leven. De lijn is nooit afgesloten geweest... het is er áltijd geweest, alleen mogen de blokkades en "false overlays" weg.
De Onverdeelde Kerk (30 – 1054 n.Chr.)
In de eerste eeuwen was er eigenlijk maar één grote christelijke beweging.
Deze werd geleid vanuit vijf belangrijke steden: Rome, Constantinopel, Antiochië, Alexandrië en Jeruzalem.
De Rol van Rome:
Omdat Rome de hoofdstad van het Romeinse Rijk was, begon de bisschop van Rome zichzelf als de belangrijkste leider te zien (de latere Paus).
De Canon:
In deze periode (vooral tussen 300 en 400 n.Chr.) bepaalde deze ene kerk welke boeken in de Bijbel kwamen. Ze kozen boeken die de structuur van de kerk steunden en verbanden boeken die te "vrij" waren (zoals die van Maria Magdalena).
De Eerste Grote Breuk: Oost vs. West (1054)
Dit noemen we het Groot Schisma. De kerk splitste in tweeën door ruzie over de macht van de Paus en kleine verschillen in de leer.
Rooms-Katholiek (West):
Zij bleven trouw aan de Paus in Rome. Zij gebruikten de Latijnse Bijbel (de Vulgaat).
Orthodox (Oost):
Dit zijn de Grieks-Orthodoxe en Russisch-Orthodoxe kerken. Zij vonden dat de Paus niet de baas was over iedereen.
De Bijbel:
Beide groepen hielden vast aan bijna exact dezelfde verzameling boeken die Rome eerder had vastgesteld.
De Tweede Grote Breuk: De Protestanten (1517)
Dit is de splitsing die voor ons in Nederland het meest herkenbaar is. Maarten Luther, een monnik, was klaar met de corruptie van de Katholieke Kerk (zoals het verkopen van 'aflaten' om zonden af te kopen).
Sola Scriptura:
Luther zei: "We hebben de Paus en de tradities niet nodig, we hebben alleen de Bijbel nodig."
De Paradox:
Hoewel de protestanten (Baptisten, Gereformeerden, Lutheranen) fel tegen de macht van Rome waren, namen ze de Bijbel die door Rome was samengesteld vrijwel één-op-één over.
Luther haalde een paar boeken uit het Oude Testament weg (de deuterocanonieke boeken) omdat hij ze niet "betrouwbaar" genoeg vond, maar de kern bleef de selectie van Rome.
De Psychologische Gevolgen van deze Geschiedenis
Dit verklaart waarom "gewone" christenen (protestanten) vaak zo heilig geloven in hun Bijbel, zonder te beseffen dat de Rooms-Katholieke Kerk de redacteur van dat boek was.
Voor de Katholiek:
De Bijbel is belangrijk, maar de uitleg van de Kerk (de Paus) is minstens zo belangrijk.
Voor de Protestant:
De Bijbel is het letterlijke, onfeilbare woord van God. Omdat zij de Kerk als autoriteit hebben weggehaald, is het Boek hun "nieuwe paus" geworden. Ze klampen zich er extra stevig aan vast omdat ze anders hun fundament verliezen. Het geeft ze houvast.